Blog

Vuur is voor de mens van primair belang, i.e. zonder vuur functioneren wij zeer beperkt of zelfs helemaal niet.
Vuur is nodig voor een groot aantal praktische zaken zoals warmte, voedselbereiding, communicatie (signalisatie), het maken van werktuigen (o.a. het uitharden / vervormen van hout, smeden van ijzer)… Daarnaast is vuur een sociaal bindmiddel; een kampvuur noopt nu eenmaal tot samenhorigheid en het is de plaats bij uitstek om verhalen, ervaringen uit te wisselen of om comfort te vinden bij gure dagen.

Wie vuur kon maken, bezat ook een zekere macht; het was namelijk een natuurelement dat men bedwong.
De belangrijkheid van vuur en de meesterschap erover uit zich ook in diverse spirituele rituelen zoals: het branden van kaarsen, de vreugdevuren die men op bepaalde feestdagen laat branden, het gebruik van wierook (de opstijgende rook als spirituele brug tussen het aardse en het hemelse), de vuurproeven om de dapperheid van krijgers te testen…

Ondanks de impact van vuur op onze culturele ontwikkeling is de moderne mens niet meer in staat om zonder hulp van hedendaagse technologie zelf vuur te maken.
In dit artikel bespreken wij twee, historisch authentische, technieken, namelijk:
– Vuurboog
– Vuursteen en staal

Beide technieken stellen ons in staat om met “primitieve” middelen vuur te maken.

Continue reading

japanse%20groene%20thee

Thee is na water de meest genuttigde drank op de wereld.
In tegenstelling tot de populaire notie dat zwarte en groene thee verschillende planten zijn, komen ze eigenlijk van een en dezelfde plant, m.n. Camellia sinensis.

Het verschil tussen groene en zwarte thee wordt bekomen door de verschillende productieprocessen.
Bij groene thee wordt het blad meteen na het plukken kort gestoomd om het fermentatieproces te stoppen, en wordt daarna vaak gerold of gedraaid, gebroken of gemalen. Hierdoor behoudt groene thee de meest natuurlijke smaak van alle theesoorten.
Zwarte thee is het gefermenteerde blad van dezelfde plant. Na de pluk wordt het blad gekneusd en uitgespreid in de zon of gedroogd in een droger om er zuurstof aan toe te voegen. Daarna wordt het blad gestoomd en gedraaid, soms gebroken, soms gemalen.

Tussen groene en zwarte thee is er nog Oolong (ook wel eens Wu Long genoemd); deze thee wordt bekomen door de bladeren gedeeltelijk te laten oxideren alvorens te drogen en stomen (halfgefermenteerde bladeren).

Groene thee werd oorspronkelijk gecultiveerd door de Chinezen, eerst niet zo zeer als drank maar als medicijn! De Chinezen introduceerden groene thee bij Boeddhistische priesters, die het op hun beurt in de 8ste eeuw naar Japan brachten. Aanvankelijk werd het de aanbevolen drank bij de Japanse aristocratie en Samoerai, de traditionele Japanse krijgers; later werd het drinken van groene thee een wezenlijk onderdeel van de Japanse cultuur zoals het nu nog steeds is.

In het Japans heet thee 'cha' en in de volksmond spreekt van 'o-cha', wat 'eerbiedwaardige thee' betekent.
Met 'ocha' wordt expliciet de Japanse groene thee bedoeld; buitenlandse thee wordt 'kocha' genoemd.

Continue reading

matcha!

Matcha is een bijzonder en zeer lekkere vorm van groene thee.
Het boogt op een lange en rijke geschiedenis: het is namelijk de thee die gedronken wordt tijdens 'Chanoyu', de oer-Japanse theeceremoniecultuur.
Van hoogwaardige sencha-theeplanten worden de theeblaadjes verpulverd en dit poeder wordt overgoten met heet water en geklopt met een speciale bamboe theekwast. Dit levert een ietwat dikke, schuimige thee op.

Hoewel het traditioneel een hoge, bijna onaantastbare status kende, krijgt matcha meer en meer aandacht van grote chefs die volop met matcha experimenteren en gaan gebruiken als grondstof voor diverse bereidingen.

Graag laten we jullie kennismaken met onze matcha, haar geschiedenis, gezondsheidsvoordelen en bereidingswijzen…

Continue reading

hoofding anti-cellulitis plan

Cellulite, ook wel sinaasappelhuid en cosmetische cellulitis genoemd (niet verwarren met medische cellulitis (1)), is een verkleving van de onderhuidse bindweefselstructuur.

Bij dit, typische vrouwelijk, verschijnsel  is er sprake van een ophoping van vetcellen in de onderhuid. Het komt slechts zeer uitzonderlijk voor bij mannen omdat vrouwen van nature meer en sneller vet opstapelen dan mannen, dit om energiereserves aan te leggen met oog op zwangerschappen en borstvoeding. 

De meest getroffen zones zijn dijen en billen omdat bij vrouwen daar het vetweefsel net onder de huid ligt.

Naarmate de vetcellen groter worden, trekken ze aan de aanhechtingspunten van de huid en het bindweefsel zodat deze vervormen en waardoor de huid putjes en kuiltjes krijgt, te vergelijken met het uitzicht van een sinaasappelschil.     

Continue reading